Dr Daryl Bem z University of Cornell postanowił sprawdzić, czy rzeczywiście wszyscy ludzie posiadają zdolności nadnaturalne. W czasie dziewięciu testów starał się określić, czy nasz umysł posiada (choć bardzo ograniczoną i nie tak spektakularną jak można sądzić) zdolność do zaglądania w przeszłość, ale i w przyszłość. Wyniki, które uzyskał otware są na wszelkie spekulacje, choć mogą położyć podwaliny pod dalsze badania nad naturą naszej rzeczywistości i naszego jej postrzegania.

dr Daryl Bem

Choć przedtem próbowano zbadać wszelkiego rodzaju zjawiska i zdolności o charakterze nadnaturalnym, w wielu przypadkach nie spełniały one standardów „badań naukowych”. Dr Bem starał się zatem odnieść do standardowych metod naukowych opierając się ponadto o podstawowe zasady psychologii. Oparł się m.in. o dobrze znane i sprawdzone zasady mówiące np. o wpływie uczenia się na poprawę pamięci czy o wpływie torowania na szybkość reakcji. Cały problem w tym, że odwrócił ich porządek.  

Dla przykładu, dobrze wiadomo, że kilkukrotne usłyszenie słów sprawia, że w przyszłości lepiej będziemy je pamiętać, ale co, jeśli do ich wysłuchania dojdzie po zapamiętaniu? Trudno to sobie wyobrazić, ale Bem zaprojektował pewien test. Podczas jego trwania studentom – ochotnikom wręczano listę słów, z którymi mieli się zapoznać, a następnie wręczano im test (o którym wcześniej nie wiedzieli) mający sprawdzić, ile materiału zapamiętali. Następnie komputer wybrał kilka takich przypadkowych słów znajdujących się na liście, a studenci zostali poproszeni o kilkakrotne ich przepisanie. Wyniki wskazywały, że studenci lepiej przypominali sobie słowa w czasie niezapowiedzianego testu, aniżeli potem kiedy przekazano im je do ćwiczenia. Zgodnie z oryginalnym stwierdzeniem Bema, ćwiczenie słów po teście w jakiś sposób pozwalało im na ulepszanie wyników.

Podczas kolejnego badania Bem chciał sprawdzić, czy da się odwrócić działanie efektu torowania.

W typowym teście ochotnikom pokazywano zdjęcie, które następnie mieli zidentyfikować jako negatywne lub pozytywne. Jeśli fotografia przedstawiała np. puchate kocię, ochotnik wciskał przycisk negatywne, a jeśli larwy owadów na gnijącym mięsie, odpowiednio drugie. Szereg testów miał za zadanie przyjrzeć się temu, w jaki sposób torowanie może przyspieszyć zdolność do kategoryzowania zdjęć. Tzw. podświadome (lub podprogowe) torowanie występuje np. wtedy, gdy na ekranie komputera widać napis, który pojawia się tak szybko, że nie zauważa tego nasz mózg, jednak odnotowuje ten fakt podświadomość, która go rejestruje i przetwarza. W czasie podobnych testów natrafiano na ludzi, którzy przy podobnym szybkim wyświetleniu słów zgodnych z wyświetlanym obrazem, byli w stanie kategoryzować je szybciej. W praktyce wyglądało to tak, że jeśli podświadomość odnotowała słowo „szczęście” przy pozytywnym obrazku reakcja była szybsza, jeśli jednak słowo nie pasowało do jego treści widać było różnicę w długości reakcji. Działo się tak, ponieważ torowanie sprawiało, że umysł rejestrujący podświadomie słowo przygotowywał ciało na miły widok.

W czasie testu Bem odwrócił sekwencję eksperymentu, wyświetlając torujące słowo dopiero po skategoryzowaniu zdjęcia. W praktyce wyglądało to tak, że po dokonaniu wyboru pozytywny/negatywny w przypadku danego obrazu, następował przypadkowy dobór określnika. Wyniki pokazały, że ludzie szybciej przyporządkowali zdjęcia określonym kategoriom, kiedy po fotografii pojawiał się przymiotnik zgodny z jej charakterem. Wynika z tego zatem, że zdjęcie można przydzielić do odpowiedniej kategorii, jeśli odpowiednie słowo pojawi się nie tylko przed, ale i po nim. Wydawać by się mogło, że w czasie dokonywania wyboru przez ochotników, ich umysł wiedział, jakie słowo pojawi się jako następne i w ten sposób dokonywał decyzji.

To tylko dwa przykłady testów przeprowadzonych przez Bema, jednak i inne wskazały na istnienie tzw. „retroaktywnych” efektów. Wyniki te sugerują, że przeciętna osoba nie przyznająca się do posiadania żadnych „paranormalnych” zdolności może w jakiś sposób przewidywać przyszłe wydarzenia.