Od XIX wieku do dziś zdjęcia duchów uległy znacznej ewolucji . Z półprzezroczystych postaci przyjmujących dramatyczne pozy przybrały one formę świetlnych kul i innych kształtów, które choć niewidoczne dla oka wprawiały w zakłopotanie tych, którzy znajdowali je na zdjęciach. Niektórzy twierdzą, że zdjęcia nie kłamią, jednak w rzeczywistości bardzo często dają złudne efekty powołujące do życia wiele dziwacznych teorii, które zmarły śmiercią naturalną.

David Hambling, Fortean Times

Od czasu powstania pierwszych aparatów fotograficznych ludzie dostrzegali na zdjęciach postaci duchów, które się na nich pojawiały. W latach 60-tych XIX wieku pojawiło się nawet swego rodzaju szaleństwo związane z fotografiami duchów, zaś wejście fotografii w epokę cyfrową otworzyło przed nami całkowicie nowy skarbiec ze zdjęciami zjawisk nadprzyrodzonych. Niektórzy twierdzili, że zdjęcie nie kłamie, jednak czasami widz może zostać przez nie zwiedziony. Pierwsze aparaty wymagały bardzo długiego czasu ekspozycji. W latach 50-tych XIX wieku pionier optyki Sir David Brewster zauważył, że zdjęcie chłopca siedzącego na schodku nie wyszło, kiedy ten podniósł się i odszedł. Reszta zdjęcia była całkiem wyraźna, widoczna była na nim jednak półprzezroczysta postać.

„Zauważyłem, że tego rodzaju przezroczystych wizerunków używać można do różnych celów rozrywkowych” – odnotował Brewster. Technika częściowej ekspozycji w produkcji zdjęć duchów napędzała przemysł fotograficzno-spirytystyczny epoki wiktoriańskiej. Profesjonaliści, tacy jak Brewster stosowali ją celowo w tworzeniu zdjęć o zabawnym czy też wyniosłym charakterze. Niekiedy wszystko działo się jednak przypadkowo i przechodząca osoba, która zatrzymała się natychmiast w bezruchu pozostawiała po sobie obraz, który wielu osobom przypominał ducha. 

Ale także czasy współczesne posiadają swoje charakterystyczne zdjęcia z duchami, choć zmarli nie manifestują się wedle dawnych standardów w postaci ludzkiej. Za duchy uznawano m.in. orbsy – jasne kule światła unoszące się w powietrzu. Nie widziano ich w czasie wykonywania zdjęć, jednak pojawiały się na nich w tajemniczych okolicznościach. Co ciekawe ich fala nadeszła wraz z upowszechnianiem się fotografii cyfrowej. Łowcy duchów uznawali orbsy za formy duchowe, jednakże produkująca aparaty firma Canon znalazła ich bardziej prozaiczne wytłumaczenie. Według przeprowadzonych przez jej specjalistów analiz, za pojawianie się punktowych kul światła odpowiadają „niewielkie cząsteczki kurzu, kropelki wody itp. rzeczy unoszące się w powietrzu w pobliżu aparatu i nie znajdujące się w głębokości pola normalnych 35 mm aparatów, były w głębokości pola kamer cyfrowych. W normalnych warunkach nie jest to zbyt wielki problem, bowiem są one bardzo małe, jednak w czasie użycia lampy błyskowej światło pada na drobinki kurzu lub wody a one ukazują się wyraźnie na wykonanych zdjęciach.”

Wielkie „orbsy” pojawiają się m.in. na zdjęciach wykonywanych w starych domach, stąd też znajdujący się tam kurz nie raz podsycał wyobraźnie badaczy. Podobne efekty może dać każdego rodzaju mgła. Kiedy jednak używa się lampy błyskowej nie wbudowanej w aparat, orbsy znikają. Łowcy duchów skłaniają się często ku akceptacji tezy, że większość uchwyconych na zdjęciach kul to zjawiska natury fotograficznej i na stronach co śmielszych z nich pojawiają się nawet galerie zdjęć „fałszywych” orbsów. Z drugiej strony podział ten wskazuje, że według nich istnieje kategoria orbisów „prawdziwych”, których określić nikt jednak nie potrafi.

Przykład tzw. orbsa (fot. za: Wikipedia). Oprócz teorii o ich związkach ze światem duchów pojawiły się również teorie mówiące, że orbsy pokrewne są zjawisku UFO będąc w rzeczywistości miniaturowymi sondami.

Jedno z klasycznych zdjęć tzw. rodsów należącej wraz z orbsami i tzw. blurfos to dużej rodziny anomalii fotograficznych uznawanych za dowody na zjawiska nadprzyrodzone