Włoska badaczka twierdzi, że wie, co działo się w czasie, gdy Całun turyński zniknął z areny dziejów na ponad wiek. Według niej był on w posiadaniu templariuszy, którzy oddawali mu hołd, używając go także w ceremoniach inicjacyjnych. Być może to oskarżenia o oddawanie czci Całunowi stały się podstawą do oskarżenia templariuszy o herezję i ich tragiczny koniec.
 

Times online

Templariusze w sekrecie przechowywali i oddawali cześć Całunowi turyńskiemu jeszcze przez ponad wiek po zakończeniu epoki krucjat – ogłosił Watykan rozwiązując tym samym tajemnicę „zaginionych” lat relikwii.

Zakon, który został ostatecznie rozwiązany wskutek oskarżeń o herezję opiekował się lnianą tkaniną, na której widnieje podobizna człowieka z brodą i długimi włosami, noszącego ślady ukrzyżowania, stąd też utożsamianego z Jezusem.

Całun, który przechowywany jest w kaplicy królewskiej w turyńskiej katedrze przez długi czas uważany był za szatę grobową Jezusa.

Barbara Frale, badaczka tajnych watykańskich archiwów mówi, że Całun zniknął podczas oblężenia Bizancjum w 1204 roku, aby pojawić się dopiero w połowie XIV wieku. Dr Frale na łamach „L’Osservatore Romano” mówi, że jego „zaginione lata” stanowiły dla historyków istotną zagadkę.

Jednakże jej studia nad procesem templariuszy doprowadziły ją do dokumentu, w którym Arnaut Sabbatier – młody Francuz, który wstąpił do zakonu w 1287 roku przyznaje, że w czasie procesu inicjacyjnego zabrano go do „sekretnego miejsca, do którego dostęp mieli jedynie bracia templariusze”. Tam pokazano mu „długą lnianą tkaninę, na której odciśnięta była postać człowieka” a następnie polecono, aby oddał mu cześć całując jego stopy trzy razy.

Dr Frale przypomina, że wśród oskarżeń m.in. o rozpustę znajdował się także zarzut o cześć oddawaną bożkom, a w szczególności „brodatej postaci”. W rzeczywistości obiektem kultu mógł być właśnie Całun turyński.

Templariusze przejęli całun, aby upewnić się, że nie wpadnie on w ręce którejś z heretyckich grup, np. Katarów, którzy twierdzili, że Jezus nie posiadał zwyczajnego ludzkiego ciała, ale jedynie wygląd człowieka, stąd też nie mógł umrzeć na krzyżu. Jak mówi Frale, jej odkrycie wspiera teorię po raz pierwszy wysuniętą przez brytyjskiego historyka Iana Wilsona w 1978 roku.
 
Zakon templariuszy powstał w czasie I wyprawy krzyżowej w XI wieku, aby chronić chrześcijańskich pielgrzymów udających się do Jerozolimy. Wkrótce pozycja, jak i bogactwa zakonu zaczęły rosnąć, jak i szerzyły się pogłoski o korupcji i dziwnych zwyczajach związanych z inicjacją nowych zakonników, którzy nie tylko mieli wypierać się wiary, ale dopuszczać się również wszeteczeństw. Król Filip IV, który był jednym z dłużników zakonu, aresztował jego przywódców, naciskając z drugiej strony na papieża Klemensa V o rozwiązanie zakonu.