Hipotetyczne ciało niebieskie wielkości Marsa lub Ziemi krążące za orbitą Plutona wciąż pozostaje nieuchwytne dla naukowców, choć nowe techniki badawcze mogą pozwolić na jej odnalezienie. Co więcej, istnieją pewne przesłanki pozwalające domniemywać, że rzeczywiście gdzieś tam jest.

Nasz Układ Słoneczny to niesamowita konstrukcja, na której obrzeżach, jak mówią niepotwierdzone jeszcze hipotezy, czai się niewidziany i nieznany świat – Planeta X – lodowe ciało dorównujące wielkością Marsowi lub nawet Ziemi.

Planeta X byłaby najważniejszym dodatkiem do naszego Układu Słonecznego od czasu odkrycia Plutona (który dziś nie jest już uznawany za planetę) w 1930 roku. Gdy Międzynarodowa Unia Astronomiczna głosowała za zmianą statusu Plutona w 2006 roku, ustaliła także kryteria jakie musi spełniać ciało niebieskie, aby mogło zostać nazwane planetą. Po pierwsze, musi krążyć wokół Słońca, zaś oddziaływanie grawitacyjne musi nadać mu niemalże kulisty kształt. Musi również posiadać odpowiednią masę. Ostatniego z kryteriów nie spełnił Pluton, który zaliczony został w poczet wielu obiektów wchodzących w skład Pasa Kuipera.

Co ciekawe, badania Pasa Kuipera sugerowały, że Planeta X może rzeczywiście istnieć. Niektóre ze znajdujących się tam obiektów krążą po bardzo wydłużonych orbitach wokół Słońca. Inne krążą po stromych orbitach niemalże pod kątami prostymi do orbit wszystkich większych planet.

- Może być to oznaka perturbacji powodowanych przez masywny odległy obiekt – mówi Robert Jedicke – naukowiec z University of Hawaii.

Przez ostatnie 20 lat w poszukiwaniu poruszających się ciał niebieskich przejrzano całe połacie nieba odnajdując ponad 1000 obiektów z Pasa Kuipera. Poszukiwania te są w stanie wykryć jednak tylko duże jasne obiekty. Ciało niebieskie rozmiarów Marsa leżące w odległości ok. 100 jednostek astronomicznych z pewnością umknęłoby wszelkim próbom wykrycia go.