Poszukiwano jej już wszędzie – od Morza Śródziemnego po Atlantyk czy Andy. Tym razem wskazuje się na Sardynię. Nie są to jednak teorie historyków amatorów. Specjalna komisja zgromadziła się w Rzymie z zamiarem zaplanowania dalszych badań w sprawie poszukiwania zaginionego lądu.
 

_____________________

Z kwestią Atlantydy od niepamiętnych czasów jest wciąż tak samo. Co ciekawe, szukano jej już prawie wszędzie – od Atlantyku (niedawne rewelacje) i Morza Śródziemnego (w tym m.in. Cypr czy Santorini), po Ocean Spokojny czy Andy. Nie znaleziono jej do dziś, ale pojawia się za to nowa teoria mająca według uczonych kolejne szanse powodzenia.

Czołowi naukowcy zgromadzili się w Rzymie w nadziei przedyskutowania ekscytującej i wciąż kontrowersyjnej teorii mówiącej, że zaginiona Atlantyda w rzeczywistości leżała na Sardynii.

Autorem tej teorii jest włoski dziennikarz, Sergio Frau. Mimo tego, że książka, w której prezentuje swą hipotezę okazała się bestsellerem, grupa akademików skrytykowała ją za zbyt sensacyjne podejście do historii wyspy.

Mimo to kwestia ta powróciła jak bumerang, kiedy w ubiegłym roku UNESCO zorganizowało w Paryżu konferencję na ten temat sugerując, że jest to teoria godna uwagi. W tym roku uczeni, archeolodzy, geolodzy i historycy z całych Włoch spotkali się w rzymskiej Accademii dei Lincei, aby zgłębić teorię i przedyskutować plany przyszłych badań. Jak do tej pory żadne poszukiwania Atlantydy nie przyniosły skutków, ale stały się za to źródłem kontrowersji i sensacji.

Pierwsze informacje na temat wyspy pojawiają się u Platona, według którego wyspa zniszczona została wskutek naturalnego kataklizmu, czasem utożsamianego z tsunami. Tradycyjne teorie umieszczają ją gdzieś na Atlantyku, ponieważ Platon twierdzi, że leżała ona poza „Słupami Heraklesa” utożsamianymi z kolei z Cieśniną Gibraltarską. Tak przynajmniej twierdził Erastotenes.

Jednak według Fraua, Erastotenes, który żył w Aleksandrii na przełomie II i III w. p.n.e. błędnie zidentyfikował położenie „słupów”, którymi w rzeczywistości była Sycylia. Ponadto po przejrzeniu map ukazujących Morze Śródziemne w epoce brązu Frau spostrzegł, że na jednej z nich Tunezja i Sycylia niemalże przylegały do siebie. Podobnie, wedle drugiej z map, wyglądała Cieśnina Gibraltarska.

Frau uważa, że Erastotenes przeniósł położenie „Słupów Heraklesa”, ponieważ w ciągu 120 lat dzielących jego epokę od czasów Platona, greckie widzenie świata uległo zupełnej zmianie a cieśnina łącząca Sycylię i Afrykę nie była już uważana za zewnętrzną granicę ich świata. Co więcej, zmiany geologiczne i wznoszący się poziom wód poszerzył dystans między Tunezją a Sycylią przyczyniając się do pomyłki Erastotenesa. Jeśli zatem „Słupy Heraklesa” znajdowały się na Sycylii, to oczywista lokalizacja Atlantydy wskazywałaby na Sardynię.

Badania Fraua wskazują, że mogła być to tzw. cywilizacja nuragi (nazwana tak po pozostawionych tam kamiennych wieżach), która kwitła na dzisiejszej Sardynii w okresie 1400 – 1200 p.n.e. Jej twórcy zniknęli po katastrofie naturalnej, która dotknęła wyspę w epoce brązu.

Choć Platon twierdzi, że Atlantyda istniała 9000 lat przed jego czasami, wielu historyków uważa, że chodzi w rzeczywistości o 900 lat, co podkreślać mają znaleziska z wyspy, w tym pismo. Co więcej, jeśli Słupy Heraklesa rzeczywiście znajdowały się na Sycylii, to według włoskiego pisarza wiele starożytnych tekstów geograficznych wykazuje większą dokładność niż dotąd sądzono.