- wg A. Collinsa. Ów brytyjski pisarz i badacz twierdzi, że w zapomnianych pamiętnikach brytyjskiego odkrywcy dotarł do opisów prowadzących do wejścia do tajemnego świata podziemi ukrytego pod piramidami w Gizie. Nie zgadza się z tym Zahi Hawass mówiąc: „Przecież wiemy już o Gizie wszystko".

Według kontrowersyjnego brytyjskiego badacza i pisarza, Andrew Collinsa, który twierdzi, że dotarł do podziemnego świata faraonów, pod piramidami w Gizie znajdować ma się rozległy system jaskiń, komnat i korytarzy. Zamieszkany przez jadowite pająki oraz nietoperze podziemny kompleks odkryty został w wapiennej skale pod wzniesionymi na płaskowyżu piramidami.

- Pod spodem znajduje się nietknięty archeologicznie obszar, jak i delikatny ekosystem, w którym żyją kolonie nietoperzy oraz pająków - mówi Collins.

Collins nie jest pionierem w kwestii istnienia podziemnego kompleksu pod piramidami w Gizie. Kontrowersje związane z tym tematem mają znacznie wcześniejszą genezę.

Pisarz, który swe najnowsze wnioski zawarł w książce „Beneath the Pyramids", dotarł rzekomo do wejścia do tajemniczego świata podziemi po przeczytaniu zapomnianych już wspomnień XIX-wiecznego podróżnika i dyplomaty.

- W swych pamiętnikach, konsul generalny Henry Salt mówi o tym, w jaki sposób dotarł do podziemnego systemu „katakumb" pod Gizą w 1817 roku w towarzystwie włoskiego odkrywcy Giovanniego Caviglia.

Tekst mówi, że dwójka zbadała jaskinię na obszarze „kilkuset jardów" napotykając potem cztery wielkie komory, z których rozchodziły się dalsze korytarze.

Z pomocą brytyjskiego egiptologa, Nigela Skinnera-Simpsona, Collins zrekonstruował trasę wyprawy Salta na płaskowyż, lokalizując ostatecznie wejście do zaginionych katakumb w rzekomo nieopisanym do tej pory grobowcu znajdującym się na zachód od Wielkiej Piramidy. W jego środku odnaleźli oni rzekomo skalnę pęknięcie, które prowadziło do wielkiej naturalnej jaskini.

- Zbadaliśmy jaskinie zanim powietrze stało się zbyt rzadkie, aby nim oddychać - mówi autor. Jest to niebezpieczny obszar, pełen dziur i zagłębień, kolonii nietoperzy i jadowitych pająków.

Jak dodaje, jaskinie, które liczą sobie tysiące, jeśli nie dziesiątki tysięcy lat, mogły posłużyć za inspirację do wzniesienia tam piramid opierając się po części na wierze starożytnych Egipcjan w życie pozagrobowe.

- Starożytne teksty grobowe odnoszą się w jasny sposób do istnienia podziemnego świata w sąsiedztwie piramid w Gizie - powiedział Collins w wywiadzie dla Discovery News.

W rzeczywistości Giza w starożytności znana była jako „Rostau", co znaczy „usta korytarzy". Tej samej nazwy używano dla określenia egipskiego świata podziemi znanego jako Duat.

Okładka nowej książki Collinsa, w której mówi o odkryciach dokonanych pod Gizą. Czy nie jest to jednak najlepszy sposób na promocję swego dzieła?

- Nazwa ta bez wątpienia odnosi się do wejścia do podziemnego świata, który wedle utrzymujących się pogłosek istnieć miał pod płaskowyżem - mówi autor.

Twierdzenia Collinsa nie przeszły bez echa w świecie egiptologów. Zahi Hawass kierujący Egipską Naczelną Radą ds. Starożytności uznał rewelacje Collinsa za nieprawdziwe.

- W Gizie nie można już nic odkryć. Wszystko o niej wiemy - powiedział.

Mimo to Brytyjczyk upiera się, że po szeroko zakrojonych badaniach nie udało mu się natrafić na ślad istnienia korytarzy we współczesnych dziełach.

- Z tego, co wiadomo o jaskiniach tych nie pisał już nikt po ekspedycji Salta. Jeśli Hawass nie posiada żadnego raportu z tym związanego, to musimy jeszcze na niego poczekać - dodał.